Blèrbek

Blèrbek , [schreeuwer] , bleerbek , iemand die veel en hard praat,  een schreeuwer. Bij de definitie van het woord blèrbek zou de naam Rogier Meijerink, woordvoerder van de actiegroep #Geen4MeivoorMij, niet mogen ontbreken.

Meneer Meijerink en zijn #Geen4MeivoorMij clubje schreeuwen namelijk nogal graag. Niet dat schreeuwen erg is, ik doe het zelf regelmatige wanneer er weer eens iets mis gaat of als ik weer eens wat op mijn vingers laat vallen. Nee, met schreeuwen is niets mis.

Het ligt er natuurlijk wel aan wanneer je dat doet. Thuis kun je schreeuwen wanneer je wil. Zo lang je de buren maar niet over de rooie schreeuwt. Maar meneer Meijerink  is blijkbaar een beroeps schreeuwer en wil het schreeuwen naar een heel nieuwe niveau brengen.

Zijn briljante idee is om in de twee minuten stilte tijdens de dodenherdenking zijn stem te verheffen, oftewel schreeuwen, als protest. Want, zo stelt meneer Meijerink, de doden herdenken die hun leven hebben gegeven zodat meneer Meijerink überhaupt kan schreeuwen is racistisch. Want ook oorlogsmisdadigers, namelijk de Nederlandse militairen die tijdens de oorlog tegen onafhankelijkheidsstrijders in het toenmalige Nederlands-Indië sneuvelden worden herdacht.

En misschien heeft meneer Meijerink daar wel een punt. De politionele acties in Nederlands-Indië waren misschien niet iets om trots op te zijn. Een echt oordeel kan ik daar zo niet over vormen want ik was er niet bij. Sterker nog ik was er toen nog niet eens.

Maar om dan met het idee te komen om de dodenherdenking met het hele #Geen4MeivoorMij clubje te gaan lopen schreeuwen tijdens de twee minuten stilte duidt voor mij op het ontbreken van een paar, zo niet heel veel hersencellen, een chronisch tekort aan respect en opvoeding.

Die missende hersencellen blijken wel wanneer meneer Meijerink een kort geding aanspant tegen de gemeente Amsterdam om het protestverbod en gebiedsverbod, uitgevaardigd door waarnemend burgemeester van Amsterdam, Jozias van Aartsen van tafel te vegen. Tijdens dit kort geding laat meneer Meijerink het schreeuw protest vallen maar wil dan voor de herdenking het luchtalarm af wil laten gaan.

Uiteraard liet een weldenkende rechter ook dat niet doorgaan. Geen geschreeuw, geen luchtalarm maar wel het gebiedsverbod. Uiteraard is meneer Meijerink het hier niet mee eens en gaat terug naar het idee van de schreeuwactie want te de rechtbank is toch gewoon een koloniaal instituut.  En daar hoef je natuurlijk niet naar te luisteren. Zelfs niet als je zelf het kort geding aanspant.

Nee, meneer Meijerink en zijn #Geen4MeivoorMij clubje  weten het wel. Morgen gewoon lekker schreeuwen en de nagedachtenis aan al die duizenden mensen die over de kling zijn gejaagd voor onze vrijheid bezoedelen.

Stiekem wordt ik toch een beetje misselijk van meneer Meijerink en zijn #Geen4MeivoorMij clubje. Ik ga maar even het toilet opzoeken.